Menu

Richard Göransson mistrzem STCC

Richard Goransson / Volvo

Historia lubi się powtarzać, dokładnie jak w ubiegłym roku, tak i w tym walka o tytuł mistrzowski rozstrzyga się w ostatnim wyścigu sezonu, aczkolwiek tego roczny był bardziej emocjonujący, ponieważ był to ostatni wyścig tej klasy samochodów.

13 punktów przed startem dzieliło obu kierowców i w przypadku wygranej Dahlgrena, jego kolega zespołowy, aby zdobyć tytuł musiał dojechać na trzeciej pozycji, co już nie raz pokazywali, że jest to możliwe startując z końca stawki. Dahlgren startował z dziewiątej pozycji, a Göransson z siódmej i już same statystyki wskazywały, że to właśnie Göransson zostanie tegorocznym mistrzem.

Z pierwszej linii startował Mattias Andersson i jak wcześniej zapowiadał będzie to chyba jego ostatni wyścig i chciał go ukończyć na podium. Dalej Reuben Kressner przed Księciem Carlem Philipem i Björnem Wirdheimem.

Na dalszych polach ustawili się kolejno: Linus Ohlsson, Richard Göransson, Daniel Hagföf, Robert Dahlgren i Johan Kristoffersson, natomiast Philip Morin musiał startować z alei serwisowej.

Ostatni wyścig w historii wystartował! Książe zdecydowanie zaspał na starcie i bardzo szybko tracił pozycje. Andersson wspaniale się obronił podczas startu i niespodziewanie zaczął uciekać rywalom. Obaj kierowcy Volvo walczący o tytuł wręcz wystrzelili do przodu i już na pierwszym okrążeniu nawiązała się pomiędzy nimi wspaniała walka i na drugim okrążeniu Dahlgren wyprzedził Göranssona, który wspaniale bronił się przed zaciekle atakującym Haglöfem.

Do walki włączył się jadący z ostatniego miejsca Kristoffersson i to on rozdzielił oba auta Volvo, Dahlgren był zdecydowanie szybszy od jadącego przed nim Ohlsonem i tylko czekał na okazje, aby go wyprzedzić, co stało się na szóstym okrążeniu i awansował na czwartą pozycję, a jego kolega zespołowy był na siódmej pozycji.

Czołówka utrzymywała się bez zmian – Andersson jechał przed Wirdheimem i Kressnerem, natomiast zdesperowany Göransson atakował Ohlsona na różne sposoby, aczkolwiek nie przynosiło to efektów aż do dziesiątego okrążenia.

Robert Dahlgren szybko zbliżył się do Kressnera jadącego na trzeciej pozycji, a zaraz za nim był Kristoffersson, który miał już dużą przewagę nad Richardem Göranssonem.

Książe Carl Philip był zmuszony zjechać do alei serwisowej ze względu na uszkodzenia auta, a Morin wypadł z toru kończąc tym samym wyścig.

Haglöf zdołał wyprzedzić Ohlsona i awansował na siódme miejsce, a w międzyczasie Dahlgren przesunął się o jedno oczko wyżej i tym samym miał już w zasięgu podium.

Na siedem okrążeń przed końcem Dahlgren tracił niecałe trzy sekundy do jadącego na pierwszej pozycji Anderssona i niewiele ponad sekundę do Wirdheima. Jego największy rywal zdołał zyskać jedną pozycję i przesunął się na piąte miejsce, wiedząc, że musi atakować, aby tytuł mu nie uciekł i na cztery okrążenia do końca zaatakował jadącego przed nim Kressnera i w szkolny sposób wyprzedził go na hamowaniu.

Na dwa okrążenia do końca Dahlgren przebijał się na drugie miejsce w bardzo agresywnej walce z Wirdheimem i naciskał do przodu goniąc Anderssona aczkolwiek do końca nie udało mu się go wyprzedzić i tym samym przegrał tytuł mistrzowski ze swoim kolegą zespołowym, Richardem Göranssonem, który dojechał na czwartej pozycji.

Jako piąty dojechał Kristoffersson przed Haglöfem, który zakończył stawkę po tym jak trzech kierowców nie ukończyło wyścigu. Skandynawskie Wyścigi Samochodów Turystycznych przeszły do historii, od nowego roku w Skandynawii będą wyścigi TCR.

Image © Adam Owczarek

NAJCZĘŚCIEJ CZYTANE