Menu

Historia GP: Grand Prix Austrii

Red Bull Ring

Grand Prix Austrii to wyścig, który w kalendarzu mistrzostw świata Formuły 1 powracał po przerwie do kalendarza aż trzykrotnie, w związku z czym jego historia jest bogata. Wyścig ten po raz pierwszy został rozegrany jako punktowana runda w roku 1964.

Wśród kierowców najwięcej zwycięstw w Grand Prix Austrii ma Alan Prost. Francuzowi sztuka wygrania tego wyścigu udała się trzy krotnie: w sezonach 1983, 1985, 1986.

Wszystkie tryumfy Francuza miały miejsce na torze Osterreichring. W sezonie 1983 Prost dokonał tego za kierownicą Renault, a w 1985 i 1986 korzystał z auta McLaren-Tag.

Wśród zespołów najwięcej zwycięstw w Grand Prix Austrii ma McLaren. Legendarnemu brytyjskiemu teamowi sztuka wygrania wyścigu o Grand Prix Austrii udała się 6 krotnie, w latach: 1984,1985,1986, 1998, 2000 i 2001. Pierwszy triumf w Grand Prix Austrii był dziełem Nikiego Laudy. Po dwa tryumfy dorzucili Alan Prost i Mika Hakkinen. David Coulthard jako ostatni dotychczas kierowca McLarena mógł stanąć na najwyższym stopniu podium.

Ciekawą sprawą jest fakt, że chociaż wszystkie triumfy McLarena miały miejsce na tym samym torze w Spielbergu, nosił on różne nazwy. Torem, na którym odbyło się pierwsze w historii Grand Prix Austrii był Zeltweg, który w przeszłości był austriackim lotniskiem wojskowym. Nieoficjalnie tor ten był gospodarzem wyścigu o Grand Prix Austrii dwukrotnie, jednak jako, że runda ta oficjalnie zaliczała się do kalendarza w 1964 roku przyjmuje się, że gościł on zawody tylko w sezonie 1964.

Wyścig o Grand Prix Austrii 1964 odbywał się jako siódma rudna sezonu. Trasa liczyła 105 okrążeń. Pierwsze pole startowe przypadło Grahamowi Hillowi, jednak nie było mu dane zwyciężyć w tym wyścigu z powodu awarii dystrybutora. Pierwsze w historii Grand Prix Austrii padło łupem Lorenzo Bandiniego (dla przypomnienia Bandinii to jak na razie jedyna ofiara śmiertelna w Grand Prix Monaco) ścigającego się wówczas w barwach zespołu Ferrari, na drugim miejscu na metę wjechał Richie Ginter z zespołu BRM, a na trzecim Rob Anderson z zespołu Brabham Climax. Sztuka przejechania całego liczącego 105 okrążeń dystansu udała się jedynie pierwszym dwóm zawodnikom, podczas gdy trzeci na mecie Rob Anderson wjechał na metę trzy okrążenia za zwycięzcą wyścigu. Wartym odnotowania jest również fakt, że tylko dziewięciu kierowców ukończyło te zawody. Po sezonie 1964 tor Zeltweg wypadł z kalendarza, gdyż kwestionowano poziom jego bezpieczeństwa ( tor był wąski), a dodatkowo kibice mieli słabą widoczność.

Kolejnym torem, na którym odbyło się Grand Prix Austrii był tor Osterreichring. Tor wszedł do kalendarza w sezonie 1970 i był organizatorem wyścigu o Grand Prix Austrii do sezonu 1987, gdyż później zmienił nazwę. Pierwsze Grand Prix na nowym torze, będące dziewiątą rundą sezonu padło łupem Jackiego Ickx z zespołu Ferrari. W tym miejscu warto wspomnieć, że pierwotnie dystans wyścigu liczył 69 okrążeń, jednak ostatecznie żaden z kierowców na mecie tej ilości nie przejechał. Pierwszy zawodnik na mecie pokonał 60 okrążeń, podobnie jak drugi i trzeci zawodnik na mecie. Czwarty kierowca miał już stratę jednego okrążenia. Po tym wyścigu duże powody do zadowolenia miał zespół Ferrari, gdyż jego kierowcy zajęli na mecie dwie pierwsze pozycje. Sztuka ukończenia wyścigu udała się piętnastu zawodnikom, a ostatni z nich, Emerson Fittipaldi miał stratę pięciu okrążeń do zwycięzcy.

W sezonie 1971 Grand Prix Austrii odbywało się jako ósmy wyścig sezonu. Pierwsze pole startowe wywalczył Jo Siffert z zespołu BRM, a kierowcy do przejechania mieli 54 okrążenia. Jo Siffert zamienił pole postion na zwycięstwo. Na drugim miejscu wyścig ukończył Emerson Fittipaldi, a na trzecim Tim Schenken.

W sezonie 1972 Grand Prix Austrii było dziesiątą rundą sezonu. Pierwsze pole startowe, które następnie zamienił w zwycięstwo, przypadło Emersonowi Fittipaldiemu ścigającemu się w barwach zespołu Lotus- Ford. Drugi na mecie był Denny Hulme, a trzeci Peter Revson. Obaj byli reprezentantami McLarena. Pełen dystans zawodów, czyli 54 okrążeń udało się pokonać ośmiu zawodnikom, natomiast dziewiąty na mecie Francois Cervet ukończył wyścig ze stratą jednego okrążenia do zwycięscy.

W okresie rozgrywania Grand Prix Austrii na torze Osterreirchring dystans zawodów kilkukrotnie ulegał zmianom. W sezonie 1975 trasa liczyła zaledwie 29 okrążeń. Stało się tak za sprawą trudnych warunków atmosferycznych - padał deszcz. Przejechanie 29 okrążeń z zaplanowanych 54 sprawiło, że w tym sezonie za ten wyścig przyznano tylko połowę punktów. W tym miejscu warto wspomnieć, że podobną sytuację mieliśmy także w Grand Prix Malezji w sezonie 2009. Do sezonu 1980 dystans wyścigu o Grand Prix Austrii liczył 54 okrążenia. Następnie w sezonie 1981 został skrócony o jedno okrążenie. Tendencja ta została utrzymana do sezonu 1984, kiedy to wyścig liczył 51 okrążeń. Po sezonie 1984 postanowiono zwiększyć ilość pokonywanych okrążeń do 52. Po sezonie 1987 Grand Prix Austrii nie odbywało się.

Kolejnym sezonem, w którym odbyło się Grand Prix Austrii był 1997. Tym razem torem, na którym miało odbywać się Grand Prix Austrii był tor A1-Ring. Jako ciekawostkę, można dodać, ze tor A1 Ring to przebudowany Osterreichring. Sprawcą tej przebudowy był Herman Tilke słynny projektant torów. Oprócz przebudowy tor został także skrócony i przemianowany na A1- Ring.

Pierwszy wyścig na torze A1- Ring odbył się w sezonie 1997 jako czternasta rudna mistrzostw świata Formuły 1. Pierwsze pole startowe przypadło Jacquesowi Villneuve, który w sezonie 1997 walczył o tytuł mistrza świata. W wyścigu Kanadyjczyk prowadził od startu do mety i odniósł zwycięstwo. Trzecia pozycja na mecie Heinza- Haralda Frentzena sprawiła, że zespół Williams miał swoich zawodników na pozycjach 1 i 3, a duet zespołu Williams zdołał rozdzielić David Coulthard. Sztuka przejechania całego dystansu 71 okrążeń udała się dziewięciu zawodnikom, gdyż dziesiąty na mecie Gerhard Berger miał stratę okrążenia do zwycięscy.

Kolejnym sezonem, w którym odbyło się Grand Prix Austrii na torze A1-Ring był sezon 1998. Tym razem wyścig był dziesiątą rundą mistrzostw świata Formuły 1. Pierwsze pole startowe w kwalifikacjach wywalczył Giancarlo Fisichella. W tym sezonie wyścig o Grand Prix Austrii padł łupem Miki Hakkinena, a druga pozycja na mecie Davida Coultharda sprawiła, że zespół McLaren wywalczył dublet. Na miejscach 3 i 4 wyścig ukończyli kierowcy Ferrari Michael Schumacher i Eddie Irvine.

W sezonie 2002 Grand Prix Austrii było szóstą rundą mistrzostw świata Formuły 1. W kwalifikacjach pole position wywalczył Rubens Barichello, ówczesny zespołowy kolega Michaela Schumachera. Dystans wyścigu liczył 71 okrążeń i taki został przejechany. Sztuka pokonania pełnego dystansu udała się dziewięciu zawodnikom, a dziesiąty na mecie Jacques Villneuve wjechał na matę ze stratą jednego okrążenia do zwycięscy oraz awarią silnika w bolidzie. Wyścig padł łupem Michaela Schumachera, a druga lokata na mecie przypadła Rubensowi Barichello, co oznaczało dublet dla zespołu Ferrari. Ten wyścig zapisał się w pamięci kibiców na długi czas, gdyż pod koniec zespól Ferrari zastosował polecenie zespołowe mające na celu umożliwić Schumacherowi odniesienie zwycięstwa. Rubens Barichello, w celu uszanowania harmonii panującej w zespole został zmuszony do przepuszczenia jadącego na drugim miejscu Schumachera. Efekt tej decyzji był taki, że Michael Schumacher został wygwizdany przez publiczność podczas ceremonii na podium. Niemiec ostatecznie uznał, że to Barichello zasłużył w tym wyścigu na zwycięstwo, w związku z czym kierowcy Ferrari zamienili się miejscami ponownie. Efekt powstałego zamieszania był taki, że Ferrari zostało ukarane grzywną, a polecenia zespołowe zakazane.

W sezonie 2003 Grand Prix Austrii było szóstą rundą mistrzostw świata Formuły 1. Pierwsze pole startowe przypadło Michaelowi Schumacherowi, a drugie Kimiemu Raikkonenowi. Na matę pierwsza dwójka wjechała w niezmienionej kolejności. Podczas tego wyścigu największe problemy podczas wizyt w boksach mieli kierowcy Ferrari. Najpierw zbyt długo przebiegała obsługa bolidu Rubensa Barichello, gdyż zacinał się wąż tankujący paliwo. Jeszcze gorzej sprawy wyglądały podczas obsługi samochodu Michaela Schumachera. Sytuacja ta doprowadziła do tego, że Schumi mógł się wycofać z tej Grand Prix Austrii. Podczas tankowania bolidu z numerem startowym jeden zablokował się wlot rury odpowiadającej za doprowadzenie paliwa, w wyniku czego paliwo rozlało się na samochód. Następnie pojawiły się płomienie, a gdy mechanikom udało się wyciągnąć tkwiącą w baku rurę, płomienie wybuchły ze zdwojoną siłą. Z powstałym ogniem walczyło aż trzech mechaników, a gdy udało się jego ugaszenie Schumi wrócił na tor bez najmniejszych obaw, paniki. Przez całą tą sytuację postój trwał 20,4 sekundy, przez co Schumacher utracił prowadzenie w wyścigu. Jednak ostatecznie odzyskał je po tym jak w bolidzie Juana Pablo Montoyi doszło do eksplozji silnika. Ostatecznie jednak Ferrari ukończyło wyścig o Grand Prix Austrii na miejscach 1 i 3, gdyż duet ten na mecie rozdzielił Kimi Raikkonen. Po sezonie 2003 Grand Prix Austrii wypadło z kalendarza. Powodem takiego stanu rzeczy była decyzja ministra zdrowia dotycząca zakazu reklamowania wyrobów tytoniowych.

W sezonie 2014 Formuła 1 powróciła do Spielbergu, a tor A1-Ring przekształcił się w Red Bull Ring. Stało się tak za sprawą nowego właściciela - firmy Red Bull, która doprowadziła do przebudowy toru. Od kiedy Grand Prix Austrii wróciło do kalendarza w sezonie 2014, sztuka odniesienia zwycięstwa udała się jedynie zawodnikom Mercedesa. Dwukrotnie triumfował Nico Rosberg w sezonach 2014 i 2015, oraz raz Lewis Hamilton w sezonie 2016.

Image © Red Bull Content Pool

NAJCZĘŚCIEJ CZYTANE